હું, તું અને રમતિયાળ પ્રેમ
'નિહારીકા, તને નથી લાગતું હવે આપણે પરણી જવું જોઈએ?' છઠ્ઠા સેમેસ્ટરમાં થયેલો અને આઠમા સેમેસ્ટર સુધી પાંગરેલો મિતેનનો પ્રેમ બોલ્યો.
'એ ભઈ હજુ આ ભણવાનું તો પૂરું થવા દે, પપ્પા મમ્મીને શું કહીશ કે મારી જોડે હજી ભણે છે, નોકરી શોધશે અને સેટ થશે, પહેલા લગ્ન કરવા દો. પહેલા ડિગ્રી લઈ લઈએ પછી તને વરરાજાની પદવી મળશે' નિહારીકાએ વ્યાજબી જવાબ આપ્યો.
'તો શું આપણે જેમ એક વર્ષથી મળીયે છીએ એમ જ મળતા રહેવાનું. વાતો કરી, નાસ્તા કરી, ઘરે પાછા' મિતેનને શાંત પાડતા નિહારીકા બોલી, 'જો આપણે પહેલા ભણી લઈએ સારી જોબ શોધી લઈએ પછી ઘરે વાત કરીશું, આપણા ઘરવાળા ક્યાં ના પાડવાના છે. તું શાંત થઈ જા, હું ક્યાં તને છોડીને જવાની છું'
કોલેજકાળ પૂર્ણ થયો અને મિતેન પાસે સારી જોબ હતી. દોઢ વર્ષના પ્રેમ પર હવે કોઈ જ પહેરો ન હતો. મિતેને ફરીથી લગ્નની વાત છંછેડી પણ હવે એ ઘડી આવી ગઈ તી જ્યારે નિહારીકા પાસે મિતેનને છેતરવાનો કોઈ જ ઉપાય ન હતો. તો પણ બનાવટ કરતા કહ્યું, 'એ ભઈ હજુ હાલ નોકરી ચાલુ થઈ છે, થોડું કમાઈ તો લે, ભાડાના મકાનમાં રાખીશ મને કે તારા પપ્પાની દુકાનના હપ્તા સાચવીશ'
આટલા વર્ષોમાં પહેલી વખત ભાડાનું મકાન અને હપ્તાની દુકાન મિતેનના લગ્નની આડે આવી. છએક મહિના થયા હશે અને મિતેન ફરીથી અકળાયો, 'હું બધું સંભાળી લઈશ બસ તું મારી સાથે લગ્ન કરી લે' નિહારીકા આ વખતે ગંભીર બની, 'મને તારી સાથે લગ્ન કરવામાં કોઈ જ વાંધો નથી પણ આપણી જ્ઞાતિ જુદી છે અને મારા મમ્મી પપ્પાને તારી જ્ઞાતિ સામે વાંધો છે.' મિતેન મુંઝવણમાં મુકાયો, 'અરે! મારી જ્ઞાતિ તો તમારી જ્ઞાતિ કરતાંય ઉચ્ચ છે તો તેમને શું વાંધો હોય?'
'એ બધું મને નથી ખબર પણ બસ આપણા લગ્ન શક્ય નથી. મારા મમ્મીપપ્પા જ્યાં કહેશે ત્યાં હું પરણી જઈશ, આપડા વચ્ચે જે સારો સમય વીત્યો એ આપડો સમજ જે અને મને ભૂલી જજે.' આખરે નિહારીકા એ મિતેન સાથેનો છેડો ફાડયો.
એકાદ વર્ષ વીત્યું અને મિતેનને ખબર પડી કે નિહારીકા કોઈ બીજા છોકરા સાથે ફરે છે. તપાસ કરતા ખબર પડી કે એ તો બહુ નીચી જાતિનો છે. અધીરો બનેલા મિતેને ટેક્સ મેસેજ કર્યો, 'હાઈ, શું ચાલે છે?' રેપ્લાયમાં જાણે કોઈ HR નો ટેમ્પલેટવાળો મેસેજ આવ્યો, 'વિલ કોલ યુ લેટર'
અને આ કોલ આવતા લગભગ એક વરસ લાગ્યું જેમાં અવાજ નિસાસાભર્યો હતો. નિહારીકાએ ફોનમાં જણાવ્યું કે એને પેટમાં ગાંઠ થઈ છે અને હાલ તો કોઈ ઉપચાર નથી લાગતો. આ કારણસર એના લગ્નની વાતો મોકૂક રહે છે. કેટલાંય મુરતિયા આવે છે પણ આની આ ગાંઠને લીધે પાછા પડે છે.
મિતેનના મનમાં પ્રેમ હજીય ઓછો ન હતો એણે તરત મળવાની વાત કરી. પાનખર પછી આ વસંત આવી. રોજબરોજ મુલાકાત વધતી ગઈ. મિતેનને હવે લાગતું હતું કે વરરાજાની પદવી મળવી જોઈએ. ભલેને કારણ એક ગાંઠ જ કેમ ના હોય. સમય સારો વીતતો હતો અને અચાનક એક દિવસ ખબર પડી કે નિહારીકા પોતાના ઈલાજ માટે ફોરેન ગઈ અને પાછી સાજીસમી થઈને ફરી. મિતેન હવે ખૂબ ખુશ હતો.
ફરીથી મિતેને લગ્નનો પ્રસ્તાવ મુક્યો. જવાબ હજીય નકારાત્મક જ મળ્યો. આ વખતે બહાનું પણ ગેરવ્યાજબી હતું કે, 'કદાચ આવી ગાંઠ ફરી થાય તો તારું જીવન બગડે, એટલે આપડા લગ્ન શક્ય નથી.' મિતેનને ફરી ધ્રાસકો પડ્યો. એને લાગ્યું કે હવે આ રમત થઈ રહી છે. ગમે ત્યારે મળે ગમે ત્યારે છોડી દે. નિહારીકા ફરી છોડીને ચાલી ગઈ.
આ વાતને બે વર્ષ વીતી ગયા. મિતેન સારી જોબમાં ખૂબ સેટ થઈ ગયો અને ઉચ્ચ હોદા પર પહોંચી ગયો. એક દિવસ એના પર ટેક્સ મેસેજ આવ્યો કે, 'મેં તારો રેફેરનસ આપ્યો છે, તારી કંપનીમાં ઓપનિંગ છે.જો જે તારાથી કઈ થાય એમ હોય તો' નિહારીકાએ વાત એટલી સરળતાથી કહી દીધી કે જાણે આટલા વર્ષોમાં કઈ જ બન્યું ન હોય.
મિતેને પોતાનો હોદાનો ઉપયોગ કરી નિહારીકાને જોબ અપાવી દીધી. થોડાંક દિવસો પછી મિતેનનો એક મિત્ર મિતેનને કહેવા લાગ્યો, 'યાર, આ નિહારીકા જોડે મેં ઘણો સમય વિતાવ્યો પણ જ્યારે જ્યારે હું લગ્નની વાત એની સમક્ષ મુકું છું એ વાત ઘુમાવી દે છે, હા પણ એક વાત એ ચોક્કસ કહે છે કે "તું શાંત થઈ જા, હું ક્યાં તને છોડીને જવાની છું" બસ યાર હવે રસ્તો સુઝાવ તો અમે બન્ને લગ્ન કરી સેટ થઈ જઈએ.'
મિતેન મલકાઈને મનમાં બોલ્યો, 'દોસ્ત તું પહેલાં નિહારીકાની જેમ પોતાના પાર્ટનર ફેરવવાની ડિગ્રી લઈ લે અને પછી તને વરરાજાની પદવી મળશે' અને જાણે મિતેનના પેટમાં પડેલી વર્ષો જૂની ગાંઠ છૂટી પડી.
અંતિમ સ્પર્શ:
વ્યક્તિત્વ કોઈનું હજી પણ શાણું છે
પ્રેમ છે કે રમત એ હજીય ઉખાણું છે.
- નિશાંક મોદી
