‘જયંતત્ત્ત્ત્ત્ત, કેટલીવાર લાગશે યાર, કોલેજ માટે મોડું થાય છે, હું ક્યારનો નીચે તારી રાહ જોઈને ઉભો છું.’ એકબીજાની પડોશમાં રહેતા અને કોલેજમાં સાથે ભણતા સમીરસિંગે પહેલા માળે રહેતા મિત્રને બુમ મારી. ટી-શર્ટ ચડાવતા, હાથમાં કાંસકાથી માથું ઓળતા અને પગથીયા ઉતરતા જયંત બોલ્યો, “સેમ, તું તો યાર કાયમ દોડાદોડ કરાવે છે, આપણે કોલેજ જઈએ છીએ કોઈ જંગમાં નથી જતા કે તું આટલી ઉતાવળ કરાવે છે.’ રાજા રજવાડાના ખાનદાનનો સમીરસિંગ મિત્રો માટે સેમ જ હતો. સેમથી ઓળખાતો આ ગરમ લોહીનો યુવાન કોણ જાણે કેમ લડવૈયાની જેમ હમેંશા લડવા તૈયાર જ રહેતો. એણે પોતાનો પરચો, કોલેજના પહેલા વર્ષમાં જ આપી દીધો હતો. જ્યાં કોલેજમાં રેગીંગ વખતે જ તેણે બે સીનીયરના હાથ ભાંગી નાખ્યા હતા. ત્યારપછી કોઈ પણ સીનીયર તેને કે તેના મિત્રોને પરેશાન ન કરતા. કોલેજમાં કોઈને પણ કઈ મુશ્કેલી હોય તો આપણો શૂરવીર સેમ હાજર જ હોય. પછી કામ લડવાનું હોય કે સમજાવાનું એ કરી આપતો. એ પ્રેમની વાત પણ જાણે દાદાગીરીથી કરતો હોય એવું લાગે. એક જ જગ્યાએ એ ઢીલો પડતો, મોસમ આગળ. મોસમને એ ખુબ ચાહતો પણ તેણે એ જણાવી ન શકતો. મનથી મજબુત અને શરીરથી અડીખમ આ આપણા શૂરવીરનું ખાલી હૃદય નબળું પડતું હતું. પણ આ મામલામાં જયંત પાછો પડે તેમ નતો.
ફુરસતના સમયે મોસમ અને તેના બધા મિત્રો કોલેજ પાર્કિંગમાં ગોલગપાટા કરતા. પણ બે ચાર દિવસથી થોડાક બીજી કોલેજના મવાલીઓ બાઈકો લઈને આ લોકોની આજુબાજુ ફરતા. થોડાક દિવસ તો છોકરીઓ એ તેમની પરવા ના કરી પણ હદ ત્યારે વટી જયારે એક મવાલીએ મોસમનો હાથ પકડ્યો અને પોતાની તરફ ખેંચી. પછી અકળાયેલી મોસમે એક સટાક કરતો લાફો મવાલીના ગાલે ચોઢી દીધો. ગુસ્સે થયેલા મવાલીએ પણ સામે એક લગાવી દીધી ને ત્યાંથી જતો રહ્યો. મોસમના ગોરા ગાલ પર લાલ આંગળાના નિશાન જલ્દી લુછાય એમ ન હતા. જયારે જયંતને આ વાતની ખબર પડી ત્યારે એ સીધો એ મોસમ પાસે ગયો અને બોલ્યો, ‘ચલ, આપણે પ્રિન્સીપાલ પાસે જઈએ અને કમ્પ્લેન કરીએ’ તેઓ પ્રિન્સીપાલ પાસે ગયા અને પ્રિન્સિપાલે સિક્યોરીટી ગાર્ડને કોલેજ કેમ્પસમાં અજાણી વ્યક્તિને પ્રવેશતા રોકવાની મંજૂરી આપી. જયંતને એમ કે હવે બધું શાંત થઇ જશે પણ મવાલીએ ગાલ પર ખાધેલો લાફો હજુ ભૂલ્યો નતો. હવે એ કોલેજના ગેટની બહાર રાહ જોઈ ઉભો રહેતો અને મોસમને પરેશાન કરવાના રસ્તા શોધતો રહેતો. જયંતને ખબર પડતા જ એ મોસમ પાસે ગયો અને કહ્યું, “ચલ ફરી પ્રિન્સીપાલ જોડે, આપણે કમ્પ્લેન કરીએ’ પણ આ વખતે પ્રિન્સિપાલે કોલેજ બહારનો મામલો હોઈ હાથ ઉંચા કરી દીધા. મોસમે જયંતને પૂછ્યું, ‘હવે, શું કરીશું આપણે?’. મોસમના ચહેરાના હાવભાવ સ્પષ્ટ પૂછતાં હતા કે, ‘હવે, શું કરીશ તું’. જયંત વાત સમજી ગયો અને બોલ્યો, ‘જો મોસમ, કોઈના પર હાથ ઉઠાવવાનું અમારા ખુનમાં નથી, એટલે એની સાથે ઝગડવામાં મારું કામ નહિ, હા આપણે એનો ઉકેલ લાવી દઈશું પોલીસ કમ્પ્લેન કરીને’. મોસમ પોલીસમાં ફરિયાદ કરવા નતી માંગતી અને જયંતની વાતને નકારી. આવું થોડા દિવસ ચાલ્યું.
એક દિવસ મોસમ રડતી રડતી કોલેજ આવી અને તેની સાથે થયેલા અભદ્ર વ્યવહારની વાત બધાને જણાવી. પણ આ વખતે વાત સાંભળનારાઓમાં એક વધુ વ્યક્તિ હાજર હતી. –સમીરસિંગ- પછી શું થવાનું હતું. એક ઘા ને બે કટકા. લોહીનો પારો સમીરસિંગના શરીર નામના થર્મોમીટરને તોડી બહાર આવ્યો. હવે રડવાનો વારો પેલા મવાલીનો હતો. સમીરસિંગે મવાલીને એવો માર્યો કે પેલો મવાલી પોતાની કોલેજમાં પણ જવાનું ભૂલી જાય. મોસમે પણ સેમનો આભાર માન્યો. મજબુત મનનો માણસ અને શરીરથી અડીખમ એવા સેમના પોચા દિલે ફરી એને સાથ ના આપ્યો. પણ માણસના ચહેરા પરથી પ્રેમની ઓળખ થઇ જાય છે. મોસમને ખ્યાલ આવી ગયો કે, સેમને તે ખુબ ગમે છે પણ કહી નથી શકતો.
એક દિવસ ગ્રુપમાં પ્રેમની રજૂઆત અંગેની વાત ચાલતી હતી. ત્યારે મોસમે સેમ સામે નજર દોડાવતા કહ્યું કે, ‘હું તો એવા છોકરાને પરણું કે જે પોતાના ઘૂંટણિયે બેસી, મારી સામે હાથમાં રીંગ ધરીને પ્રપોસ કરે. સેમ તું મને કરીશ એવી રીતે.’ એની વાત સાંભળી સેમ અકળાયો અને બોલ્યો, ‘એવું કામ મારા જેવા શૂરવીરોનું નહિ, આ બધી લપ્પન છપ્પનમાં હું ના પડું. અહી તો સામે જઉં અને પુછું કે લગ્ન કરીશ મારી સાથે. હા પાડે તો ઠીક નહીતર બીજું કોઈ. એક ઘા ને બે કટકા’. ત્યાં બેઠેલા બધા હસી પડ્યા અને બોલ્યા, ‘આ તો પ્રેમની વાત કરે છે કે ધમકી આપે છે.” ટોળું વિખરાઈ ગયું. જ્યાં માર કામ ના કરે ત્યાં પ્યાર કામ કરે છે બસ એ જ રીતે બ્રાહ્મણનો દીકરો જયંત કામ કરી ગયો. એણે કોલેજમાં બધાની વચ્ચે પોતાના ઘૂંટણિયે બેસી, હાથમાં રીંગ ધરીને મોસમને પ્રપોસ કર્યું. જે રીતે જયંતે મોસમને પ્રપોસ કર્યું, મોસમનો ના પાડવાનો સવાલ જ ઉભો નથી થાતો. કોલેજ પૂરી થતાની સાથે જ તેઓ પરણી ગયા. અને સેમે પણ પોતાના મજબુત મનથી પોતાના દિલને હરાવી દીધું હતું. અને વિધિકા સાથે લગ્ન કરી દીધા.
સેમ અને જયંતના ઘર એકબીજાની નજીક હતા એટલે અવારનવાર મળવાનું થતું. કોલેજ પૂરી થયે એકાદ વર્ષ થયું તું, પણ આ મિત્રો ઘણીવાર મળતા. હવે તો વિધિકા પણ મોસમની સારી ફ્રેન્ડ બની ચુકી હતી. જેમ ઇતિહાસ ફરી પાછો રચાયો હોય એવી એક ઘટના બની. મોસમ અને વિધિકા શાકમાર્કેટમાં ભેગા થઇ ગયા. બે સખીઓ વાતો કરતા કરતા પકોડીની લારી પાસે પહોંચ્યા. હજુ પહેલી પકોડી મોં સુધી પહોંચી હશે ને પાછળથી એક અવાજ આવ્યો, ‘કભી હમે ભી ખીલા દો મેરી જાન.’ એક ટપોરીએ બંનેની મજાક ઉડાડી. મોસમનું સૌંદર્ય હજુ આટલી મોસમો બાદ પણ એવું જ રૂપાળું હતું. અને વિધિકા પણ દેખાવમાં સારી લાગતી. એટલે ઘણીવાર છેલબટાઉ માણસો મળી રહેતા. મોસમ અને વિધિકાએ આ વાતની પરવા ન કરી. ઘટના બે-ત્રણ વાર બનતા મોસમે આ વાતની જાણ જયંતને કરી. જયંત દર વખતની જેમ જ કોઈ લડવાની તૈયારી ના બતાવી. વિધીકાએ ઘરે પહોંચીને આ વાત સમીરસિંગને કરી. પછી શું થવાનું હતું. એ જ એક ઘા ને બે કટકા. લોહીનો પારો સમીરસિંગના શરીર નામના થર્મોમીટરને તોડી ફરી બહાર આવ્યો. હવે રડવાનો વારો પેલા ટપોરીઓનો હતો. દર વખતની જેમ આપણો શૂરવીર ફરી કામ કરી ગયો. મોસમને આ વાતની ખબર પડતા જયંતને કહ્યું, ‘જોયું, આવું મજબુત મનોબળ અને ખડતલ શરીર હોવું જોઈએ જે ક્યારેય લડી શકે.’ જયંત પાસે આ વાતનો કોઈ જ જવાબ ન હતો.
થોડાક દિવસ પછી મોસમ અને જયંતની સેકન્ડ મેરેજ એનીવર્સરી આવી અને મોસમ ખુબ ખુશ હતી. વિધિકા અને મોસમ ફરી એકવાર શાકમાર્કેટમાં મળ્યા. વિધિકાનો ચહેરો આજે કઈક જુદો લાગતો હતો. મોસમે પૂછ્યું કે, ‘તારો ચહેરો આટલો સુજેલો કેમ લાગે છે?’ વિધિકાએ દર્દ ભરેલા અવાજમાં કહ્યું, ‘કાલે અમારી મેરેજ એનીવર્સરી હતી અને મેં બહાર જવાનું કહ્યું, એમની ના હતી. મારે થોડીક રકઝક થઇ અને એમણે મારા ચહેરા પર લાફો ચોઢી દીધો. અમારે તો આવું અવારનવાર બને છે. આના કરતા જયંતભાઈનો સ્વભાવ સારો, ક્યારેય લડવાની તો વાતો ના કરે.’ વિધિકાના છેલ્લા શબ્દો સાંભળી મોસમને જયંત માટે ફરી માન ઉપજ્યું.
મોસમ ઘરે પહોંચી અને જયંતને મનગમતું ભોજન બનાવ્યું. જયંત ઓફિસથી આવ્યો કે તરત જ મોસમ જયંતને વળગવા દોડી. ત્યાં જ જયંત પોતાના ઘૂંટણિયે બેસી, હાથમાં ફરી એકવાર રીંગ ધરીને પૂરી જિંદગી સાથે રહેવાના વચન સાથે મોસમને પ્રપોસ કર્યું. મોસમને આજે પહેલી વખત લાગ્યું કે, ‘માણસ પાસે મજબુત મનોબળ કે ખડતલ શરીરના હોય તો કઈ નહિ પણ એકાદ પ્રેમાળ હૃદય તો હોવું જોઈએ જે બધું સમજી શકે.’ અને મોસમ જયંતને ખુશીથી વળગી પડી. રણમેદાનમાં ભલે ધારદાર શસ્ત્રથી જીતાય પણ લવ-મેદાનમાં તો પ્રેમ નામનું જ શસ્ત્ર ચાલે. અને શસ્ત્ર ઉઠાવ્યા સિવાય, આજે એક શૂરવીર ફરી જીતી ગયો......
હાર્ટ-સ્પર્શ
“તાકાત જોઈ મારી દુશ્મનના પગલાં પાછા પડે,
પણ કેમ હૃદય આગળ મનના સપના ઝાંખા પડે.”
- નિશાંક મોદી ‘સ્પર્શ’
